L’òrra istoèra d’un hilh de Gelòs

Resumat

Visenç Labaisha n’a pas nada circonstància atenuanta, çò qui s’apèra nada, e qu’aqueths especialistas de las malaudias deu topin ne’ns viengan pas avejar dab las lors rantòinas. Qu’a hèit de maishanteria. qu’ei anat dinc au cap d’aqueras tristas ideas qui daunejan en la societat desempuish annadas, segon las quaus un pair e ua mair n’an pas nat dret suus lors mainatges, e se’n vólen aver, aquestes quan lo dret de s’arrevendir, qu’an lo dever de s’arrevendir. Çó de mau non pót har bona fin, e puishque Visenç Labaisha a volut seguir aquera trista mòda, tampís per eth, jo ne’u vau pas anar plànher, ni pensi guaire de monde a Gelòs. A Visenç Labaisha que l’aurén devut deishar au gave.

Prumèr roman d’Eric Gonzalès. Prèmi Joan Bodon 1996.

L’autor que tornè tribalhar l’estille, que cambiè mots deu lexic entà har ganhar au son roman mei de precision e de ritme.

Que son sèt relats d’ua medisha istòria : la temptativa de murtre de duas personas e la mort deu copable presumit.